واما عشق...

دلم تنگته

شیرین — Wed, 07 Mar 2012 21:52:48 GMT

این روزا اینقد دلتنگشم که مدام آهنگ "دلم تنگته"معینو گوش میدم.

با اینکه میدونم تا22 روز دیگه امکانش نیست ببینمش ولی باز امیدمو از دست ندادم.

شبا گریه میکنم چون کنار خودم ندارمش.

تنها مسکن روحم شده دیدن عکساش.

چیکار کنم !!!!!خب دلم تنگشه

با حس عجیبی ، با حال غریبی / دلم تنگته

پر از عشق و عادت ، بدون حسادت / دلم تنگته

گله بی گلایه ، بدون کنایه / دلم تنگته

پر از فکر رنگی ، یه جور قشنگی / دلم تنگته

تو جایی که هیشکی ، واسه هیشکی نیستو ، همه دل پریشن!

دلم تنگه تنگه ، واسه خاطراتت ، که کهنه نمیشن

دلم تنگه تنگه برای یه لحظه ،کناره تو بودن

یه شب شد هزار شب ، که خاموش و خوابن / چراغای روشن

******

منه دل شکسته ، با این فکر خسته / دلم تنگته

با چشمای نمناک ، تر و ابری و پاک / دلم تنگته

ببین که چه ساده ، بدون اراده / دلم تنگته!

مثله این ترانه ، چقدر عاشقانه / دلم تنگته

دلم تنگته …

یه شب شد هزار شب ، که دلغنچه ی ما ، قرار بوده واشه

تو نیستی که دنیا ، بسازم نرقصه ، به کامم نباشه

چقدر، منتظرشم ، که شاید از این عشق ، سراغی بگیری!

کجا ، کی ؟ کدوم روز؟ / منو با تمام دلت میپذیری؟!

منه دل شکسته ، با این فکر خسته / دلم تنگته

با چشمای نمناک ، تر و ابری و پاک / دلم تنگته

ببین که چه ساده ، بدون اراده / دلم تنگته!

مثله این ترانه ، چقدر عاشقانه / دلم تنگته

دلم تنگته …

برف

شیرین — Wed, 11 Jan 2012 14:35:15 GMT

برف می بارد و برف می بارد.

بلای خانمان سوز گدایان سخت می بارد.

یکی سر کرده برون به به چه زیباست!

بهشت واقعی اینجاست.

گدائی گوشه نشین گفت:

غلط کرد و خطا گفت:

هر آنکه گفت زندگی زیباست!

زندگی بهر چون تویی زیباست که در پر قو لم داده ایی.

یک دستت جام می و دست دیگرت بر گردن پیکری زیباست.

نه بهر من مفلوک تن بیمار

که بالین سرم خاک نمناک است و هم آوایم آوای برف و بوران.

تقدیم به تو که سراسر وجودم تو را می طلبد

شیرین — Sat, 12 Nov 2011 15:59:26 GMT

تو
رنگ می دهی
به لباسی که می پوشی

بو می دهی
به عطری که می زنی

معنا می دهی
به کلمه های بی ربطی
که شعرهای من می شوند…

خاطرات کودکی

شیرین — Fri, 23 Sep 2011 14:45:07 GMT

یادش به خیر بچگی ها،15سال پیشو میگما...........وقتی برای اولین بار به یه مدرسه واقعی میرفتم.

اول مهر بود،مامانم دستمو گرفته بود تا بریم یه جایی که آیندمو اونجا پیدا کنم.

جاش غریب بود عجیب بود،اما با این حال رفتم، رفتمو موندم.

روزای قشنگیو تجربه کردم با خیلی ها آشنا شدم که اگه الان ببینمشون فکر نکنم بشناسمشون.

آدم های بزرگی که بزرگ بودنشونو برای ما خرج کردن.

اولین معلم من که الفبای زندگی و خوندن ونوشتن رو بهم نشون داد خانم بیات بود.

خیلی ساله خبری ازش ندارم امیدوارم اگه زنده است خدا بهش سلامتیو عمر طولانی بده واگه فوت شده بهشت رو جایگاهش قرار بده.

دلم برای همه بچه تنگ شده،دوستای خوب،معلم های خوب،خانم مدیر،خانم ناظم،حتی دلم برای مدرسه ابتدایی که تبدیل به دبیرستان شده تنگ شده.

کاش یکی هم پیدا شه بعد15سال مارو دور هم جمع کنه.

اینم خاطرات ما از کتاب فارس که هر سال یه گل روی جلدش اضافه میشد.خوندن از روی اون کتابا خیلی مزه دار تر از کتابای الانه.

حـــــــــــــــــرف نـــــــــــــــــــــو

شیرین — Wed, 14 Sep 2011 21:50:57 GMT

سلام

خیلی وقته دست و دلم به نوشتن نمیره،زندگی سخت شده و هرروز سخت تر میشه،مشکلاتی سر راهم به وجود اومده که هرگز تصور نمیکردم.

انگار با شروع سال جدید قرار شده ترس و نگرانی و دلهره من نسبت به آینده بیشتر بشه.

از همه اتفاقات خوب و بد که بگذریم میرسیم به یه روز سخت و باور نکردنی که حتی تو زندگیم تصورشو نمیکردم.

در لحظه ایی که با شادی و لبخند منتظر فردای قشنگ بودم پدر بزرگم فوت شد و ما داغ دار شدیم.الان که دارم این مطلب رو مینویسم از فوت پدر بزرگم27روز میگذره،.

ممنون میشم اگه برای شادی روحش یه صلوات و فاتحه بخونین.

چهارشنبه سوری

شیرین — Tue, 15 Mar 2011 12:59:49 GMT

چهار شنبه سوری در فرهنگ ایران:
یکی از آیینهای نوروزی که بایستی آمیزه ای از چند رسم متفاوت باشد ” مراسم چهارشنبه سوری ” است.
برگزاری چهارشنبه سوری، که در همه شهرها و روستاهای ایران سراغ داریم، بدین صورت است که شب آخرین چهارشنبه سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه شنبه)، بیرون از خانه، جلو در، در فضایی مناسب، آتشی می افروزند، و اهل خانه، زن و مرد و کودک از روی آتش می پرند و با گفتن :” زردی من از تو، سرخی تو از من “، بیماری ها و ناراحتی ها و نگرانی های سال کهنه را به آتش می سپارند، تا سال نو را با آسودگی و شادی آغاز کنند.
تا زمانی که از ظرف های سفالین چون، کاسه و بشقاب و کوزه، در خانه استفاده می شد، پس از خانه تکانی، کوزه کهنه ای از پشت بام خانه به کوچه می انداختند؛ کوزه ای که در آن آب و چند سکه ریخته بودند.
اسفند دود کردن و آجیل خودرن، فال گرفتن، ” فال گوش ” (در کوی و گذر به حرف عابران گوش دادن و از مضمون آن ها برای نیت خود تفاًول زدن.) و ” قاشق زنی ” (معمولا زنان روی خود را می پوشانند و با قاشق، یا کلید به خانه ها در می زنند، صاحب خانه شیرینی، میوه و یا پول در ظرف آنها می گذارد.) نیز از باورها و رسم هایی است که به ویژه در بین نوجوانان، هنوز به کلی فراموش نشده است؛ و این رسم ها و باورها در شهرهای مختلف با یکدیگر متفاوت اند.
بی گمان چهارشنبه سوری از رسم های کهن پیش از اسلام نیست. در آن زمان هر یک از روزهای ماه را نامی بود.
استاد پور داود در این باره می نویسد: آتش افروزی ایرانیان در پیشانی نوروز از آیین های دیرین است ؛ شک نیست که افتادن این آتش افروزی به شب آخرین چهارشنبه سال، پس از اسلام رسم شده است.
روز چهارشنبه یا یوم الاربعاء نزد عرب ها روز شوم و نحسی است. این است که ایرانیان آیین آتش افروزی پایان سال خود را به شب آخرین چهارشنبه انداختند تا پیش آمدهای سال نو از آسیب روز پلیدی چون چهارشنبه بر کنار ماند.
در باورهای عامیانه، چهارشنبه روزی نامبارک است. شب چهارشنبه سفر نباید کرد ، به احوال پرسی مریض نبایستی رفت. و منوچهری گوید:
چهارشنبه که روز بلاست باده بخور
به ساتکین می خور تا به عافیت گذرد
آتش افروختن شب چهارشنبه آخر سال، یا چهارشنبه آخر صفر را، برخی به قیام مختار نسبت می دهند: مختار سردار معروف عرب وقتی از زندان خلاصی یافت و به خونخواهی شهیدان کربلا قیام کرد، برای این که موافق و مخالف را از هم تمیز دهد و بر کفار بتازد، دستور داد شیعیان بر بام خانه خود آتش روشن کنند و این شب مصادف با شب چهارشنبه آخر سال بود. و از آن به بعد مرسوم شد.
در برخی از شهرهای آذربایجان چون ارومیه، اردبیل و زنجان، همه چهارشنبه های ماه اسفند هر یک نقش و نام معینی دارند، که از جمله در منطقه زنجان بدین شرح است:
نخستین چهارشنبه را موله گویند و به شستن و تمیز کردن فرش های خانه اختصاص دارد.
دومین چهارشنبه را سوله گویند، در این روز به خرید وسیله ها و نیازمندیهای عید می روند.
سومین چهارشنبه را گوله گویند و به خیس کردن و کاشتن گندم و عدس و غیره برای سبزه های نوروزی اختصاص دارد.
چهارمین و آخرین چهارشنبه سال (چهارشنبه سوری) را کوله گویند؛ (کوله در ترکی به معنی کهنه و فرسوده است).
در برخی از شهرهای ایران، از جمله ایلام (نوروز آباد)، تویسرکان، کاشان، زاهدان (قصبه مود) و … مراسم چهارشنبه سوری را آخرین چهارشنبه ماه صفر برگزار می کنند ، بنابر نوشته تذکره صفویه کرمان نیز، چهارشنبه سوری در ماه صفر بوده است.
در اصفهان چهارشنبه سوری را ” چهار شنبه سرخی” نیز می گویند.
یکی از دلیل ها و سندهای دیگری که نشان می دهد چهارشنبه سوری از آیین های پیش از اسلام نیست، می تواند این باشد که مراسم آن در غروب آفتاب روز سه شنبه برگزار می شود. در گاهشماری قمری آغاز بیست و چهار ساعت یک شبانه روز از غروب آفتاب روز پیش است؛ و چهارشنبه سوری، مانند بسیاری از آیین ها، جشن ها و سوگواری های مذهبی همچون عید غدیر، نیمه شعبان، رحلت حضرت پیامبر (ص) که بر اساس گاهشماری قمری است، در غروب روز پیش برگزار می شود.
نحس بودن چهارشنبه در باورهای عامیانه باعث شده، که هنوز بعد ازظهر سه شنبه (یعنی شب چهارشنبه) به احوال پرسی بیمار نمی روند، و پنجشنبه را عامه ” شب جمعه ” می گویند. در صورتی که آیین های کهن مثل نوروز، مهرگان، سده و … که بر اساس گاهشماری خورشیدی است، آغاز بیست و چهار ساعت روز، از سپیده دم و یا از نیمه شب است. آن چه که چهارشنبه سوری را به جشن ها و آیین های کهن ایران پیوند می زند، می تواند برگزاری رسم و جشنی به نام “سور”، در روز پنجه (خمسه مسترقه) باشد که از آن تا سده چهارم، دوره سامانیان، آگاهی در دست است: صاحب تاریخ بخارا از برگزاری رسمی که “عادت قدیم” و با افروختن آتش در “شب سوری” (پیش از نوروز) همراه بوده خبر می دهد:… آنگاه امیر سدید (منصور بن نوح) به سرای نشست، هنوز سال تمام نشده بود که چون شب سوری، چنان که عادت قدیم است، آتشی عظیم افروختند و پاره ای آتش بجست و سقف سرای در گرفت و دیگر باره جمله سرای بسوخت و …
امروز، با رسمیت یافتن تقویم مصوب 1304، دیگر از جشن های پنجه (که در خوارزم، آغاز سال، و در پارس پایان سال بود) کمتر نشانی میتوان یافت. چهار شنبه سوری پایان ماه صفر نیز تا آن جا که آگاهی در دست است فراموش شده، و تنها با برگزاری مراسم چهار شنبه آخر سال یا چهارشنبه سوری، که در بر دارنده رسم هایی از فرهنگ عامه است، مردم به پیشواز نوروز می روند.
این یادآوری لازم است که با وجود تکنولوژی های جدید خانه سازی، ایجاد مجموعه های مسکونی، آپارتمان نشینی، در دسترس نبودن “بوته و هیمه ” (به علت استفاده از گاز و برق به عنوان وسیله حرارتی)، در اختیار نداشتن کوزه و پشت بام و فضای مناسب جلوی در خانه، و دگرگونی های دیگر فرهنگی، مراسم چهارشنبه سوری هنوز چهره نمادین خود را با دشواری، به ویژه در شهرها و محله های سنتی نگه داشته است.

ولنتاین

شیرین — Mon, 14 Feb 2011 10:53:48 GMT

جهان بی عشق تو، گورستانی تاریک برای من است.

تو را من عاشقم، به نهایت پهنا و عمق و بلندایی که برای جانم مقدور است .

رویاهایم تو هستی و هرچه می کنم به تو می انجامد. چنانکه هر شرابی، تنها طعم انگور خود را باز می آفریند.

در پرشورترین رویاها، تو قهرمان منی و در تاریک ترین گاه شب، تو نور منی. مرا برهان و نجات بخش زندگی ام باش.

هر کلامت مرا آوازی خوش و هر نفست مرا شرابی نوشین است. از این روست که همه چیزم تویی.

هر دم از یک ساعت زندگی با تو به یک عمر زندگی بی تو می ارزد و من ٣۴٨٠ ساعت دیگر از این ساعتها را با تو گذرانده ام.

عشق، سکنای یک روح است در دو جسم

شب من، به عشق تو است که به طلوعی نورافشان بدل شده است.

ولنتاین مبارک

تولد تولد 2تا تولد

شیرین — Sun, 23 Jan 2011 17:54:16 GMT

امروز سوم بهمنه.

درست یک سال پیش توی چنین شبی من یه دختره ٢١ساله شیطون بازیگوش تصمیم گرفتم برای تولد ٢١ سالگیم به خودم یه کادوی نو بدم.

یه وبلاگ ساختم وتمام امیدها و آرزوهامو در اون گذاشتم.

یک سال گذشت،با تمام غم ها و شادی ها روزهای سخت و ساده ایی که به یک پلک به هم زدن رفت و تا ابد هم بر نمی گردن.

واز تمامی دوستانی که نتونستم روی ماهشونو ببینم اما ماه بودنشونو با اومدن به وبلاگم بهم ثابت کردن تشکر میکنم.

از همراهی یک ساله و حمایت های بی دریغتون ممنونم.

امشب وبلاگم یک ساله میشه .

تولدت مبارک (من وتو)

از همه مهمتر امشب شب تولد خودمه و دارم پا به یک دنیای عجیب و زیبا و پر از خطر می زارم.

من ٢٢ ساله شدم

تولدمو به جای تمام کسایی که میدونن اما بهم تبریک نمیگن،تمام کسایی که نمیدونن و باز تبریک نمیگن و تمام اونایی که میدونن و با تمام وجود بهم تبریک میگن به خودم تبریک میگم و آرزوی روزهای خوب و خوش وپر از سلامتی و سعادت میکنم.

تولدم مبــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــارک

تولدت مبارک عزیزم

شیرین — Fri, 14 Jan 2011 16:26:39 GMT

خواهر گلم،تنها مونسم.

تولدت رابا تمام سرمای زمستان به گرمی جشن میگیریم.

و برایت بهترین روزها و شاد ترین لحظه ها را آرزو میکنیم.

سپاس گذارم برای حمایت هایی که در لحظه لحظه های زندگی ام با اینکه کوچکتر از من بودی در حقم انجام دادی.

به شکرانه تمام لحظات خوبی که به من تقدیم کردی هدیه ایی ناچیز را به تو تقدیم میکنم.

آرزوهای زیبایم را پذیرا باش

دوستت دارم بی نهایت فرشته کوچولوی خانه ما

قلب نا آرام

شیرین — Fri, 26 Nov 2010 20:04:05 GMT

مدت هاست دلم به سنگینی دنیاست و چیزی در وجودم فریاد میکشد.

ذهنم مخدوش است و بیهوده می اندیشم.

دستانم رمق دیروز را ندارند و پاهایم سست و لرزان است.

گوشهایم جز صدایش ، چشمهایم جز نگاهش و حواسم چیزی جز عطر تنش را نمی فهمد.

قلبم ضعیف شده و تپش هایم از روی بی قراری است.

خاطرات حضورش مرا می رنجاند.

مدتهاست بغضی در گلویم شعله می کشد و من همچنان در عین ناباوری به جای خالیش می اندیشم.

او نیست ،رفت.

من مانده ام و شهری که شیرینی لبخند هایش را هر لحظه بر لبهایم به تلخی زهر می کشاند.

اما اکنون که دلم در گرو اوست تنهایی را هدیه کرد و رفت.

نمی دانم به کدامین افسون بود که در ثانیه ایی دل ربود.

نمی دانم دستانش را به کدامین شعله کشانده بود که آتش در وجودم نهاد.

نمی دانم که او نیز دلش به بیقراری دل من است؟