برف می بارد و برف می بارد.

بلای خانمان سوز گدایان سخت می بارد.

یکی سر کرده برون به به چه زیباست!

بهشت واقعی اینجاست.

گدائی گوشه نشین گفت:

غلط کرد و خطا گفت:

هر آنکه گفت زندگی زیباست!

زندگی بهر چون تویی زیباست که در پر قو لم داده ایی.

یک دستت جام می و دست دیگرت بر گردن پیکری زیباست.

نه بهر من مفلوک تن بیمار

که بالین سرم خاک نمناک است و هم آوایم آوای برف و بوران.

تو
رنگ می دهی
به لباسی که می پوشی

بو می دهی
به عطری که می زنی

معنا می دهی
به کلمه های بی ربطی
که شعرهای من می شوند…

یادش به خیر بچگی ها،15سال پیشو میگما...........وقتی برای اولین بار به یه مدرسه واقعی میرفتم.

اول مهر بود،مامانم دستمو گرفته بود تا بریم یه جایی که آیندمو اونجا پیدا کنم.

جاش غریب بود عجیب بود،اما با این حال رفتم، رفتمو موندم.

روزای قشنگیو تجربه کردم با خیلی ها آشنا شدم که اگه الان ببینمشون فکر نکنم بشناسمشون.

آدم های بزرگی که بزرگ بودنشونو برای ما خرج کردن.

اولین معلم من که الفبای زندگی و خوندن ونوشتن رو بهم نشون داد خانم بیات بود.

خیلی ساله خبری ازش ندارم امیدوارم اگه زنده است خدا بهش سلامتیو عمر طولانی بده واگه فوت شده بهشت رو جایگاهش قرار بده.

دلم برای همه بچه تنگ شده،دوستای خوب،معلم های خوب،خانم مدیر،خانم ناظم،حتی دلم برای مدرسه ابتدایی که تبدیل به دبیرستان شده تنگ شده.

کاش یکی هم پیدا شه بعد15سال مارو دور هم جمع کنه.

اینم خاطرات ما از کتاب فارس که هر سال یه گل روی جلدش اضافه میشد.خوندن از روی اون کتابا خیلی مزه دار تر از کتابای الانه.

سلام

خیلی وقته دست و دلم به نوشتن نمیره،زندگی سخت شده و هرروز سخت تر میشه،مشکلاتی سر راهم به وجود اومده که هرگز تصور نمیکردم.

انگار با شروع سال جدید قرار شده ترس و نگرانی و دلهره من نسبت به آینده بیشتر بشه.

از همه اتفاقات خوب و بد که بگذریم میرسیم به یه روز سخت و باور نکردنی که حتی تو زندگیم تصورشو نمیکردم.

در لحظه ایی که با شادی و لبخند منتظر فردای قشنگ بودم پدر بزرگم فوت شد و ما داغ دار شدیم.الان که دارم این مطلب رو مینویسم از فوت پدر بزرگم27روز میگذره،.

ممنون میشم اگه برای شادی روحش یه صلوات و فاتحه بخونین.